SOFÁ E MANTA. FELIZ DÍA DAS LETRAS GALEGAS

SOFÁ E MANTA . VENRES POÉTICO CON DIEGO

Hoxe no noso Sofá e Manta acompáñanos Diego.

Diego é un gran amante da poesía e encántalle sobre todo recitala.

Escoitade este poema sobre o toxo e...

... veredes que ben o fai!!!

Grazas Diego.

SOFÁ E MANTA. A FLOR DE GALICIA, A CHORIMA

Non podía faltar dentro das plantas galegas a máis famosa:

     O TOXO

En  galego:   toxo,  toixo,  árgoma,  touxo,  toxo  bravo,  toxo albar,   árgoma,   cachal,   toxo   branco,   toxo   macho,   toxo arnelo,   toxo   arnio,   toxo   cachas,   toxo   cachudo   ou   toxo común. etc

É un arbusto común á Europa atlántica desde Gran Bretaña ata o sur de Portugal. Está considerado a planta nacional da Bretaña Francesa e quizais tamén a nosa, xa que lle damos unha importancia singular e a consideramos un símbolo.

A importancia do toxo nas casas dos galegos ata non hai tanto vén xustificada pola súa funcionalidade. O toxo servía como alimento para o gando, para estrar as cortes, como combustible para a lareira e para roxar o forno para cocer. A flor do toxo, a chorima, ten unha intensa cor amarela que pon a nota cromática nos montes, practicamente todo o ano, porque as distintas especies de toxos non florean ao mesmo tempo.

Arde moi doadamente, pero medra moi pronto despois dun incendio, polo que son das primeiras plantas en ocupar un terreo que ardeu. As sementes poden xerminar mesmo se se viron algo afectadas polo lume. O seu uso tradicional é como estrume para as cortes, aínda que a finais do século XX coñeceuse unha proposta por parte dunha empresa xaponesa para aproveitar os restos da roza para a súa utilización como biomasa.

A FLOR DE GALICIA : A CHORIMA

O toxo: bon ou malvado?. Pois depende...

Aínda que na nosa terra é un símbolo, noutras zonas onde foi trasladada compórtase como unha especie exótica invasora, e que isto?:

Pois as especies invasoras son animais, plantas ou outros organismos transportados e introducidos polo ser humano en lugares fóra da súa área de distribución natural e que conseguiron establecerse e dispersarse na nova rexión onde resultan daniños, poñendo en en perigo a diversidade biolóxica (dos seres vivos) desa zona.

O toxo, está incluído na lista das 100 especies invasoras máis daniñas do mundo da IUCN (Unión Internacional da Conservación da Natureza).

SOFÁ E MANTA . CONTACONTOS CON CHARO PITA

Publicado no Salón do Libro na súa sección Salón virtual.

SOFÁ E MANTA. CONTACONTOS CON DAVID

Antón , si tal! é o conto que nos vai ler David no noso Sofá e manta de hoxe.
 Moitas grazas  David!!

SOFÁ E MANTA. CONTACONTOS CON JIMENA

 E nesta semana seguimos falando de bicos.
A semana pasada Adriana ,Martina e Paula facíannos a pregunta : De que cor son os bicos? e hoxe Jimena vainos recitar un anaquiño dun poema do libro "Bicos de música".

SOFÁ E MANTA. LETRAS GALEGAS 2020 : APRENDE XOGANDO

CANTO SABES SOBRE AS LETRAS GALEGAS 2020?

 NIVEL FÁCIL/MEDIO

NIVEL FÁCIL/MEDIO

NIVEL FÁCIL

SOFÁ E MANTA .RETO DÍA DAS LETRAS GALEGAS

SOFÁ E MANTA . A flor dos mil nomes

       A flor dos mil nomes

O   nome   de   Digitalis   purpurea debe  á  forma  e  cor  das  flores.  O nome xenérico de Digitalis proven da  palabra   latina   digitus,  que significa  dedo,  e  purpúrea,  que significa lila ou purpúreo.

Unha planta saudable que se converteu en velenosa.

Moitos dos medicamentos actuais, son obtidos grazas a plantas e dende tempos remotos. Nalgúns casos, os seus usos perduran dende a primeira descrición, pero noutros, o coñecemento evoluciona e o que era unha planta considerada “saudable”, pasou a converterse en planta velenosa. Este é o caso da nosa dedaleira.

Os estalotes son unha planta que tradicionalmente veuse empregando como

medicación contra deficiencias cardíacas dende o século XVIII, cando William Withering descubriu os efectos da Digitalis sobre o organismo, onde xa se tiñan en conta análises clínicas e se observaban e describían os efectos así como a súa posible toxicidade, aínda que non foi ate 1850 cando Traube, describiu os efectos sobre o músculo cardíaco observando que pequenas doses estimulaban o corazón, aínda que  cando se excedía na dose, podía provocar a paralización do músculo

A toma das follas de xeito ocasional era indicado para a regulación do pulso, ou o tratamento da epilepsia e incluso as infusións de follas estaban indicadas contra os resfriados, de xeito que se soia recomendar como “saudable” para o organismo e o doente.

Da aceptación ao rexeitamento.

Non foi ate hai unhas cantas décadas, cando este uso tradicional na medicina se comezou a rexeitar, ate que actualmente soe considerarse como planta velenosa polos efectos sobre o organismo humano.

A mediados do século pasado, xa se alertaba dos perigos do emprego e dita planta e conforme as primeiras alertas ían chegando á comunidade médica, comezáronse a facer análise para comprobar que había de certo.

Os estudios revelaron que dependendo da hora do día e incluso da terra onde nacese, unhas tres follas eran suficientes para ser mortais, de aí que estean amplamente documentados casos de envelenamentos producidos pola planta e tanto en televisión como en literatura foi unha planta con certo recoñecemento para o crime.

Más información

–   WILLIAM WITHERING, M. D. (1785) An Account of the Foxglove and some of its Medical Uses (1785)

–   Royal Botanic Gardens: Digitalis purpurea

SOFÁ E MANTA . A CARÓN DA NATUREZA

...

Un día de nadal, ollando unha paisaxe que imitaba un nacemento, decateime de que hai máis fermosura nas froliñas dos campos que nas froles de xardín. As froliñas ventureiras que nacen nos campos parecen creadas polo Bosco ou por Breughel “o vello”, nametras que as flores foulentas de xardín semellan os encoiros manteigosos de Rubéns. Dende entón eu quixen ser un ventureiro das letras.

Cousas. Castelao.

Nós como Castelao, queremos comezar hoxe un pequeno percorrido polas floriñas do campo, esas que alegran os nosos paseos todas as primavera, e aínda que quedamos sempre engaioladas coa súa beleza, non reparamos en todas as cousas que nos contan.

Non imos percorrer un camiño extenso, 

nin profundo, 

pero se serve para compartir o noso, aprender algunha cousiña, e prender o lume da curiosidade,

 dámonos por satisfeitas.